Życie wewnętrzne wyrywa się na zewnątrz, szukając odpowiednich form wcielenia, w których odbija się cała jego treść i wszystkie własności. W duszy dziecięcia jedno wrażenie szybko ustępuje przed drugim, równie szybkim są też objawy zewnętrzne; wewnętrzne obrazy tchną życiem, realizmem, wszystko w oczach dziecka żyje, czuje na podobieństwo jego samego, umysł szczególnie pociągają analogie, n białe kamyki, ziarna bobu uosabiają zaraz owieczki białe, kotki, – w pręciku widzi ono drzewko, słupek wyobraża człowieka, a nawet własne jego pałce wyodrębniają się nie inko i zamieniają w ruchome obrazy rybek, ptaszków i t. p. „Członki własne ukazują się w istocie jako najpierwszy materiał zabawy i w zastosowaniu tym mężnieją, sposobią się do zużytkowania przedmiotów zewnętrznych, ubocznych. Z tych ostatnich wybierane są przede wszystkim twarde, stałe, ruchome, łatwo dające się ująć – piłki, kulki, kamyki i t. p. Następnie ukazuje się materiał również stały, podatny, łatwo ściśliwy – glina, papier, nici. Dalej użytkowane bywają trociny, suchy piasek, szyba z tabliczką, ołówek, papier i farby. Froebel zużytkowuje ten materiał, nadając mu zastosowanie, podpatrzone w zabawach dziecięcych.