Wyodrębnia siebie z otoczenia, uświadamia sobie własne siły, jaźń własną doprowadza do samowiedzy. Zapoznaje się ze światem otaczającym, nabywa najpierwszych wiadomości konkretnych. Ćwiczy pamięć, dąży do utrwalenia wszystkiego,czego nabyło, przez powtarzanie; odtwarzając rzeczy nabyte, ćwiczy zarazem zdolność twórczą. Rozwija spostrzegawczość, zdolność porównywania,przygotowuje się do myślenia oderwanego. W zabawie też, jako w jedynej dziedzinie działalności tego wieku, poczyna się ćwiczyć wola, uczucie, charakter,zadzierzgają się najpierwsze stosunki człowieka do bliźnich. Froebel jest szczególnie subtelnym i głębokim postrzegaczym. Czytając go, trudno nie dać się porwać pięknu i prawdzie, z jakimi maluje nam obrazy z życia dziecięcego, wyprowadzając wnioski bezpośrednie. Natomiast wkraczając do zakresu uogólnień naukowych i systematyzacji, istotnie natrafiamy niekiedy na ustępy niezadowalające nas, niezrozumiałe, dziwne, mistyczne. Ale nie nad takimi zwrotami winni zatrzymywać się tak zwolennicy,jak i przeciwnicy, nie w nich mają szukać ducha metody.