Stąd to zajęcie się dzieci bajkami i powiastkami. Cokolwiek czuje dziecko, czym żyje i czego nie umie wyrazić, pragnie posłyszeć w opowieści drugiego; opowiadanie, bajka, wyprowadza na scenę innych ludzi, inne stosunki, czasy i przestrzenie, a słuchacz szuka tam siebie. Żywo zarysowują się obrazy i wyobrażenia, żywo odbywają się działania bohaterów, pozostawiając ślad głęboki. Życie, przedstawione w całej swej prostocie, takim, jakiem jest, ale obrazowo, z uczuciem,zawiera w sobie siłę samorzutną i robi wrażenie bez porównania głębsze i donioślejsze w skutkach, niż wrażenie dodatkowych komentarzy i wniosków umoralniających.„Umiejętność dobrego opowiadania – to talent nieoceniony. Z głębokim szacunkiem i całą wdzięcznością ściskam dłoń zdolnego narratora, ale najlepiej oceniają go mali słuchacze. Spójrzcie, jak promienieją im oczy, z jakim okrzykiem zachwytu pędzą oni ku niemu”!Warunki klimatyczne nie zawsze pozwalają dzieciom przebywać na wolnym powietrzu, na łonie przyrody. Nie należy jednak pozostawiać ich bez zajęcia. Pozbawione najciekawszej dla siebie księgi, z tym większym zajęciem słuchają wziętych z niej opowiadań.