Pierwszą czynnością Montessori było wprowadzenie badania rozwoju fizycznego: stosowanie badań lekarskich, zawierających mierzenie, ważenie dzieci i wprowadzenie kartek, zawierających życiorysy dzieci. Zaprowadziła również zmiany w dotychczasowym umeblowaniu ochron włoskich. Starodawne ciężkie ławki były zastąpione małymi stolikami z krzesełkami. Duże tablice na ścianach, na wysokości wzrostu dziecka, obrazy, kwiaty, akwaria, nadawały salom wygląd domu rodzinnego. Ochronkę swoją nazwała Montessori „Domem dziecięcym” – Casa dei Bambini. Rodzice, oddając dziecko do tej ochronki, musieli przyjąć pewne zobowiązania, stosować się do przepisów, dotyczących czystości ciała i ubrania dzieci, oraz regularnego ich uczęszczania do zakładu. Przy tym raz w tygodniu rodzice obowiązani byli porozumiewać się z wychowawczynią, aby z jednej strony poinformować się o sposobie zachowania się dziecka w ochronce, a z drugiej otrzymać niezbędne wskazówki do kierowania dzieckiem w domu. W ochronce nie stosowano ani nagród, ani kar. Dzieci, które przeszkadzały innym albo też nie słuchały napomnień, były na pewien czas odosobniane, musiały siedzieć w oddaleniu od swych kolegów.