Od czasu twórcy „Wychowania Przedszkolnego” niewiele się zmieniło: metoda jego nie jest w rozbieżności z nowymi kierunkami pedagogiki współczesnej. Pogłębione zostały niektóre działy, wzbogacone i urozmaicone pomoce wychowawcze, zaś główna zasada została ta sama: Maria Montessori.  „Samorzutna działalność dziecka skierowaną być powinna ku samodzielnemu kształceniu się. Wychowanie za pomocą słowa zastąpione być winno przez wychowanie do czynu, za pomocą pracy” (Froebel: „Pedagogik des Rindergarłens“). Postępy pedagogii i pedologii zmusiły nas, nie pacząc głównej idei Froebla, do zmodyfikowania tych części metodyki, które nie odpowiadały dzisiejszemu prądowi pedagogiki. Dotyczy to charakteru metafizycznego, jego metody, pogadanek, podawanych w sposób lekcyjki szkolnych, szczególnie, gdy chodzi o określenie kształtów geometrycznych, jak również zajęć, które nie pobudzały dziecka do samodzielności. W początkach XX-go wieku poznajemy Montessori jako pionierkę nowego wychowania we Włoszech, gdzie w tym czasie sprawa wychowania przedszkolnego była w stanie opłakanym.